Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ

O Βασίλης ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ ξεκινάει το βιβλίο του Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ με τον τίτλο «δανεισμένο» (σαν μέγας σινεφίλ και κριτικός κινηματογράφου που ήταν!) από το ομώνυμο αριστούργημα Le Charme Discret de la Bourgeoisie (Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, 1973) του αγαπημένου του Luis Buñuel. 

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ In Memoriam

Περικλής Κοροβέσης

«Η Ελλάδα είναι δεξιά χώρα. Συντηρητική νοοτροπία. Το βλέπω και στην καθημερινότητα» ~ Περικλής ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ

Πως καταντήσαμε έτσι ρε φίλε! Γιατί όμως; Αφού έχουμε κρατήσει αμέτρητα λεπτά σιγής, ανά τους αιώνες!

• Σιωπήσαμε, συνεννοημένα, στα μεγαλύτερα εγκλήματα. 

• Γυρίσαμε την πλάτη πονηρά στον πόνο, στη διαφθορά, στην ανέχεια (εδώ πάει 🙃)

• Με το αίμα θυμάτων ζωγραφίσαμε στους τοίχους συνθήματα, τάχα ειρηνικά... επαναστατικά!

• Ξεχάσαμε να συμπεριφερόμαστε πλέον με ευγένεια, με αλληλεγγύη... πολιτισμένα... ανθρώπινα.

• Λησμονήσαμε τα πιστεύω μας, γιατί «όλοι το ίδιο είναι» αλλά εντάξει... έχουμε όλα τα κομφόρ!

• Δώσαμε αξία σε ασημαντότητες και αφήσαμε τις ζωές μας στα χέρια των «μεγάλων», των αγνώστων, των οικονομικά ισχυρών.

• Που είναι οι αγωνιστές μας, οι ταγοί μας, οι ποιητές μας, οι βάρδοι μας και έχουμε μείνει με τους influencers;

• Πάντως ακολουθούμε, πιστά, τα ΜΜΕ, εκφραζόμαστε «ελεύθερα» στα ΜΜΔ και χαμογελάμε όλο χάρη στον καθρέφτη, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πόσο προδομένοι είμαστε. 

❗️Μα τι αστεία που έχουμε καταντήσει τη ζωή;

═══════════════

Σκέψεις... με αφορμή την ημέρα μνήμης ενός μεγάλου αγωνιστή, διανοητή, ακτιβιστή, λογοτέχνη που πάνω απ’ όλα υπήρξε ένας ελεύθερος, έντιμος, ακέραιος άνθρωπος.

🆗 Τουλάχιστον ας κρατήσουμε ένα (ακόμα) λεπτό σιγής... για κάποιον που (επιτέλους) το αξίζει!

𝝨𝝖𝝢 𝝨𝝜𝝡𝝚𝝦𝝖 - 𝝥𝝚𝝦𝝞𝝟𝝠𝝜𝝨 𝝟𝝤𝝦𝝤𝝗𝝚𝝨𝝜𝝨 (Αργοστόλι, 20 Ιουλίου 1941 - Αθήνα, 11 Απριλίου 2020)

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ... ας γιορτάσουμε παιδιά!

✅ Με το ζόρι, απειλώντας με, ότι είναι «νόμος της φυλακής» και ότι θα υποστώ πειθαρχικό, με υποχρέωσαν να κάτσω σε μια γυναικολογική καρέκλα και να ανοίξω τα πόδια μου. Αφημένη στα χέρια τους, να μου βάζουν δυο ολόκληρα δάχτυλα στον κόλπο μου και να τα πιέζουν… χωρίς να έχω δώσει καμία αφορμή και ενώ τους έλεγα ότι πονάω με προσέβαλαν…

✅ Περίμενα μες στο κρύο μόνο με τα εσώρουχά μου στο δωμάτιο της έρευνας. Μέχρι να έρθει εκείνη με τα ρούχα, με έβαλε να βγάλω και τα εσώρουχά μου. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που βρέθηκα σ' αυτή τη θέση. Οι συνθήκες κάτω στην απομόνωση ήταν απάνθρωπες. Η τουαλέτα παραμένει κοινή για όλες, όπως και η κάμερα που με παρακολουθεί όταν ενεργούμαι…

✅ Στην απομόνωση έκατσα πέντε μέρες. Η υπάλληλος έλειπε συνέχεια γιατί έχουν έλλειψη προσωπικού, έτσι όταν ήθελα να πάω τουαλέτα δεν βρισκόταν εκεί για να μ’ ανοίξει και αναγκαζόμουν να χτυπάω το κουδούνι και να περιμένω γιατί ερχόταν πολύ αργότερα. Μου είχε τύχει να θέλω να πάω τουαλέτα και η υπάλληλος να μη μου ανοίγει, και έτσι αναγκάστηκα να ενεργηθώ πάνω μου…

✅ Η φυλάκιση ουσιαστικά σημαίνει την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν και επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου. Όποτε μπαίνω στη φυλακή δέχομαι την ίδια επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»… Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα, διότι το να σου χώνει ο καθείς το δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο…

… κάποια αποσπάσματα, από αφηγήσεις (εξομολογήσεις) γυναικών που είχαν κρατηθεί ή κρατούνταν (ακόμα τότε) στα ελληνικά «σωφρονιστικά» (sic) ιδρύματα και δημοσιεύτηκαν σε ρεπορτάζ από την 𝝚𝝠𝝚𝝪𝝝𝝚𝝦𝝤𝝩𝝪𝝥𝝞𝝖 (𝟐𝟑.𝟎𝟑.𝟐𝟎𝟎𝟗) όταν δεκάδες γυναίκες κρατούμενες αποφάσισαν να σταματήσουν ένα βασανιστήριο με τιμωρητικό - εκδικητικό χαρακτήρα. Αρνήθηκαν να αποδεχτούν τον κολπικό έλεγχο, να είναι ένα παιχνιδάκι στα χέρια ενός διεφθαρμένου συστήματος και διεστραμμένων ανθρώπων. Η απάντηση από την πλευρά των «ανθρωποφυλάκων» (όπως τους βάφτισε ο Κοροβέσης) με την πλήρη κάλυψη του υπουργείου Δικαιοσύνης, ήταν εκβιασμοί, τρόμος, τιμωρία και απομόνωση... 

«Νόμιμα», επιδοτούμενα, ιδιότυπα βασανιστήρια σ' ένα ευνομούμενο κράτος της Δύσης, του 21ου αιώνα!

❗️Τώρα αν πιστεύουμε πως όλα αυτά έχουν (επι)διορθωθεί, ας πάμε να ελευθερώσουμε τις Ιρανές από το καθεστώς των Μουλάδων.

IT's A KIND OF MAGIC

Όταν ήρθαν σπίτι, τα παιδάκια ήταν κατενθουσιασμένα!

• Πως σας φάνηκε το σχολείο; ρώτησε η μαμά.

• Τέλειο!!! Tο σχολείο μας έχει και ένα μαγικό παραθυράκι!

• Μαγικό παραθυράκι; Δηλαδή;

• Να! Στεκόμαστε όλοι στη σειρά και μόλις φτάσεις στο μαγικό παραθυράκι τού δίνεις λεφτά και σού δίνει γλυκά!!! Είναι τέλειο το σχολείο μας!

═══════════════

🤔 Κοίτα να δεις πόσο 𝝖𝝠𝝜𝝝𝝚𝝞𝝖 λένε (ανεπιτήδευτα) τα παιδάκια, αφού η λέξη Σχολείο που είναι συγγενική της Σχολής (εκπαιδευτικός χώρος) είχε αρχική σημασία απραξία, αργία, ανάπαυση, ελεύθερος χρόνος, εξού και Σχόλη.

ℹ️ «ἵνα τρίβωνται πολέμῳ μηδὲ σχολὴν ἄγοντες ἐπιβουλεύωσί τοι» (να ασχολούνται με τον πόλεμο κι όχι να κάθονται άπραγοι να συνωμοτούν εναντίον σου) γράφει τον 5ο αι π.Χ. ο Ηρόδοτος στις «Ἱστορίαι»

PARADA, PARATA, PARADES

"He who joyfully marches to music in rank and file has already earned my contempt. He has been given a large brain by mistake, since for him the spinal cord would fully suffice. This disgrace to civilization should be done away with at once" ~ 𝗔𝗹𝗯𝗲𝗿𝘁 𝗘𝗜𝗡𝗦𝗧𝗘𝗜𝗡

═══════════════

«Αυτός που χαρούμενος βαδίζει σε παράταξη με συνοδεία εμβατήριου, έχει κιόλας κερδίσει την περιφρόνησή μου. Κατά λάθος του έχει δοθεί ένας μεγάλος εγκέφαλος, αφού σίγουρα θα του αρκούσε ο νωτιαίος μυελός. Αυτή η ντροπή του πολιτισμού πρέπει να εξαλειφθεί αμέσως» ~ 𝝖𝝺𝝻𝝿𝝴𝞀𝞃 𝝖𝝞𝝢𝝨𝝩𝝖𝝞𝝢

═══════════════

🎥 Εικόνες από το εξαιρετικό documentary film 𝗦𝗔𝗠𝗦𝗔𝗥𝗔 (𝟮𝟬𝟭𝟭) που γύρισε επί 5 χρόνια, σε 25 χώρες 5 ηπείρων, με φιλμ 70 mm ο Αμερικάνος κινηματογραφιστής 𝗥𝗼𝗻 𝗙𝗥𝗜𝗖𝗞𝗘.

ℹ️ 𝗦𝗮𝗺𝘀𝗮𝗿𝗮 στα σανσκριτικά σημαίνει «περιπλάνηση» αλλά εννοείται ο «καρμικός κύκλος» (reborn after death)

… βιασμένες για προληπτικούς λόγους

[...] «με το ζόρι, απειλώντας με ότι είναι νόμος της φυλακής και ότι θα υποστώ πειθαρχικό, με υποχρέωσαν να κάτσω σε μια γυναικολογική καρέκλα και να ανοίξω τα πόδια μου, αφημένη στα χέρια τους, να μου βάζουν δυο ολόκληρα δάχτυλα στον κόλπο μου και να τα πιέζουν, χωρίς να έχω δώσει καμία αφορμή, και ενώ τους έλεγα ότι πονάω με προσέβαλαν» [...]
[...] «Περίμενα μες στο κρύο μόνο με τα εσώρουχα μου στο δωμάτιο της έρευνας. Μέχρι να έρθει εκείνη με τα ρούχα, με έβαλε να βγάλω και τα εσώρουχά μου. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που βρέθηκα σε αυτή τη θέση. Οι συνθήκες κάτω στην απομόνωση ήταν απάνθρωπες. Η τουαλέτα παραμένει κοινή για όλες, όπως και η κάμερα που με παρακολουθεί όταν ενεργούμαι» [...]
[...] «Στην απομόνωση έκατσα πέντε μέρες. Η υπάλληλος έλειπε συνέχεια γιατί έχουν έλλειψη προσωπικού, έτσι όταν ήθελα να πάω τουαλέτα δεν βρισκόταν εκεί για να μ’ ανοίξει και αναγκαζόμουν να χτυπάω το κουδούνι και να περιμένω γιατί ερχόταν πολύ αργότερα. Μου είχε τύχει να θέλω να πάω τουαλέτα και η υπάλληλος να μη μου ανοίγει, και έτσι αναγκάστηκα να ενεργηθώ πάνω μου» [...]
[...] «Η φυλάκιση ουσιαστικά σημαίνει την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν και επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου. Αυτή η επίθεση, ονομάζεται "έρευνα". Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα, διότι το να σου χώνει ο καθένας το δάχτυλο του είναι τουλάχιστον "απρεπές" και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα, με τη χειροπέδα, στο κάγκελο» [...]
═══════════════
ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ είναι κάποια αποσπάσματα ενός παλαιότερου (ανάμεσα τέλη '70 με αρχές '80) άρθρου της εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» (όχι αυτής που ο τίτλος της, πλέον, έχει αγοραστεί για μελλοντική χρήση απ' τον μεγαλοπαράγοντα που διαφεντεύει τον τόπο) με θέμα τα «νόμιμα» (επιδοτούμενα από το ελληνικό κράτος!) βασανιστήρια στις γυναικείες φυλακές της χώρας. 
ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ γυναικών που κρατούνταν (τότε) ή είχαν κρατηθεί στις ελληνικές φυλακές. 
ΓΥΝΑΙΚΕΣ που τις βίαζαν ή τις είχαν βιάσει ανθρωποφύλακες* βάση ενός ανύπαρκτου "άγραφου" κανονισμού [Σωφρονιστικός (sic) Κώδικας!!!]
ΕΚΕΙΝΗ την εποχή δεκάδες κρατούμενες γυναίκες στις ελληνικές φυλακές, είχαν αποφασίσει να σταματήσουν ένα βασανιστήριο που σε κάθε περίπτωση είχε τιμωρητικό/εκδικητικό χαρακτήρα.
ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να δεχτούν έναν ιδιότυπο βιασμό, και ο κολπικός έλεγχος νά 'ναι ένα παιχνιδάκι στα χέρια ενός διεφθαρμένου συστήματος. 
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ από την πλευρά των ανθρωποφυλάκων ήταν εκβιασμοί, τρόμος, τιμωρία, απομόνωση... με την ΠΛΗΡΗ κάλυψη του υπουργείου Δικαιοσύνης!
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ... Όσοι προέβησαν στις πράξεις που περιέγραψαν στις αφηγήσεις τους οι γυναίκες, δεν δικάστηκε ΚΑΝΕΙΣ για αυτουργία σε βιασμό, ούτε φυσικά οι προϊστάμενοι τους για ηθική αυτουργία, ενώ οι γυναίκες αφέθηκαν ξανά στην «τύχη» τους!
❗️8 ΜΑΡΤΗ: Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών
═══════════════
*ανθρωποφύλακες: δόκιμος όρος, «εφεύρεση» του Περικλή Κοροβέση

ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

 

• Τα Χριστούγεννα του 1977, πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών, ο αγαπημένος Sir Charlie Chaplin -Σαρλό καθ’ ημάς- στο σπίτι του στην Corsier-sur-Vevey της Ελβετίας, όπου ζούσε από τον Ιανουάριο του 1953, αφού στην πατρίδα του τον είχαν κατηγορήσει σαν κομμουνιστή!!!
• Με μια απλή τελετή θάφτηκε στο νεκροταφείο του Vevey.
• Δυο μήνες περίπου αργότερα -μια μέρα σαν και σήμερα- στις 2 Μαρτίου 1978, ο τάφος του βρέθηκε άδειος και το φέρετρο εξαφανισμένο. 
• Ύστερα απο λίγες μέρες, οι δύο κλέφτες του φέρετρου (από την Αν. Ευρώπη) ζήτησαν λύτρα 600.000 Ελβετικά φράγκα για να το επιστρέψουν. 
• Όμως η σύζυγος του Ooona O'Neill (κόρη του Νομπελίστα Eugene O'Neill) αρνήθηκε κάθε διαπραγμάτευση μαζί τους, λέγοντας: «Ο σύζυγός μου είναι στον ουρανό και την καρδιά μου»
• Έντεκα εβδομάδες αργότερα, οι δυο κλέφτες είχαν συλληφθεί και το φέρετρο είχε βρεθεί σ' ένα χωράφι με καλαμπόκι.
• Ο δόλιος ο Charlie θάφτηκε πάλι στο ίδιο μέρος. Αυτή τη φορά όμως ο τάφος σκεπάστηκε με τσιμέντο για ευνόητους λόγους.

❗Απ’ ό,τι ξέρουμε ο αγαπημένος μας κωμικός αναπαύεται από τότε εν ειρήνη... δεν έχει αναφερθεί κάτι άλλο παράτυπο 🤭

... ΚΙ ΕΜΑΣ ΚΥΡΙΕ ΚΩΣΤΑ... ΠΟΛΥ!

Κώστας Αξελός: «Η έλλειψη οράματος, ήταν κάτι που με πονούσε αφάνταστα»

Ο «συνομιλητής» αποκάλυψε μια παλαιότερη συζήτηση του:

Ο κύριος Κώστας κάποτε μού'χε πει ότι κάθε 7 χρόνια συμβαίνει μία κρίση στην ζωή του άνδρα. Κρίση με την θετική έννοια, με το νόημα της αλλαγής, της μεταμόρφωσης.

Και το τεκμηρίωνε! Στα εφτά του πηγαίνει σχολείο, στα δεκατέσσερα είναι ικανός να τεκνοποιήσει, στα εικοσιένα του είναι ικανός να πολεμήσει και πάει λέγοντας.

- Κι ο έρωτας κύριε Κώστα; τον ρώτησα.

Άνοιξε ένα βιβλιαράκι και μου διάβασε: «Ο έρωτας είναι υγρός, κάνει την ψυχή υγρή και τη φέρνει κοντά στο θάνατο»

Ένιωσα να ιδρώνω. Ξέχασα αμέσως την προπαίδεια του εφτά. Η ανησυχία μου είχε πολλαπλασιαστεί, καθώς την εποχή εκείνη με ταλάνιζε έρωτας μεγάλος.

- Και εσείς κύριε Κώστα δεν έχετε ερωτευθεί ποτέ; κατάφερα να ψελλίσω.

- Και βέβαια έχω ερωτευθεί. Πως αλλιώς θα μπορούσα να αναμετρηθώ με τον θάνατο;

Νομίζω πως μου απάντησε!

═══════════════

Εις μνήμην! ΚΩΣΤΑΣ ΑΞΕΛΟΣ Παρίσι 4 Φεβρουαρίου 2010

18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1883: ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Ήλιε, μεγάλε ανατολίτη μου, χρουσό σκουφί του νου μου,

αρέσει μου στραβά να σε φορώ, πεθύμησα να παίξω,

όσο να ζεις, όσο να ζ ω κι εγώ, για να χαρεί η καρδιά μας.

Καλή ’ναι τούτη η γης, αρέσει μας, σαν το σγουρό σταφύλι

στον μπλάβο αγέρα, Θε μου, κρέμεται, στο δρόλαπα κουνιέται

και την τσιμπολογούν τα πνέματα και τα πουλιά του ανέμου·

ας την τσιμπολογήσουμε κι εμείς, να δροσερέψει ο νους μας!

Αναμεσός στα δυο μελίγγια μου, στο μέγα πατητήρι,

το τραγανό σταφύλι λαχπατώ κι ο γαύρος μούστος βράζει,

κι όλη γελάει κι αχνίζει η κεφαλή μες στην ολόρθη μέρα...

Έτσι ξεκινάει την «Οδύσεια» ο Νίκος Καζαντζάκης, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες, ο περισσότερο μεταφρασμένος παγκοσμίως. 

Η «Οδύσεια» του, που αποτελείται από 33.333 17σύλλαβους στίχους και δίκαια έχει αποκληθεί «το μεγαλύτερο έπος της λευκής φυλής», αρχίζει εκεί που τελεύει η «Οδύσσεια» του Ομήρου.  

Στη νέα του (κατά Καζαντζάκη) «Οδύσεια» ο κοσμογυρισμένος, πολυμήχανος ήρωας μόλις τέλειωσε τη μνηστηροφονία, πλάνταζε μέσα στο μικρό του νησί. Δεν τον καλύπταν πια η γυναίκα του, ο γιος του, οι παλιοί του θεοί, η πατρίδα του, κι έτσι αποφάσισε να φύγει πάλι από την Ιθάκη και να επιχειρήσει το στερνό του... αγύριστο ταξίδι. Μαθεμένος ήταν!
Διάλεξε λοιπόν μερικούς δυνατούς, γενναίους, αλλά προπάντων λέφτερους συντρόφους, σκάρωσε ένα καινούριο καράβι κι αφού πάντρεψε τον γιο του Τηλέμαχο με τη Ναυσικά για να του κάμνουν εγγόνι, μη χαθεί η γενιά του κι ένα πρωί έκαμε πανιά κι ανοίχτηκε ξανά-μανά στο πέλαο.

✅ Ο συγγραφέας, δημοσιογράφος, πολιτικός, μουσικός, ποιητής και φιλόσοφος, με πλούσιο λογοτεχνικό, ποιητικό και μεταφραστικό έργο Νίκος Καζαντζάκης, γεννήθηκε σαν σήμερα πριν 140 χρόνια (18 Φεβρουαρίου 1883) στον Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο της Κρήτης.

𝝨𝝜𝝡: Μη συγχέουμε αυτό το βιβλίο με τη μετάφραση των ομηρικών επών, που έκανε μαζί με τον Ιωάννη Κακριδή (Ιλιάδα, 1955 & Οδύσσεια, 1956)

ΜΕΓΑΛΟ ΟΠΛΟ Η ΚΝΙΣΑ (τσίκνα νεοελληνιστί)

🔹 Δύο Αθηναίοι φίλοι, ο πονηρός Πεισθέταιρος και ο αγαθός Ευελπίδης, αφού σιχάθηκαν τη διαφθορά και βαρέθηκαν τη δικομανία των συμπολιτών τους (τι πιο τρανή απόδειξη της συνέχειας μας 🤭) αποφάσισαν να βρουν το πουλί τσαλαπετεινό, που άλλοτε ήταν άνθρωπος, ο βασιλιάς Τηρέας για να το ρωτήσουν σε ποια πόλη μπορεί κανείς να ζήσει ήσυχα, πλούσια και ειρηνικά. 

🔹 Αλλά όταν τον βρίσκουν, ο τσαλαπετεινός-Τηρέας τούς απογοητεύει, καθώς δεν έχει να τους προτείνει καμία πόλη που να τους αρέσει. Τότε ο αρχηγικός και δαιμόνιος Πεισθέταιρος προτείνει να χτίσουν την πόλη των πουλιών στους αιθέρες, στο μεσοδιάστημα μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και του κόσμου των θεών. 

🔹 Όμως πριν καλά-καλά ξεκινήσουν προέκυψε πρόβλημα ονοματοδοσίας της πόλης, κι ο κόρακας ρωτάει:

𝝟𝝤𝝦𝝖𝝟𝝖𝝨: «φέρ᾽ ἴδω, τί δ᾽ ἡμῖν τοὔνομ᾽ ἔσται τῇ πόλει;» (Λοιπόν πώς θα τη βγάλουμε την πόλη;)

𝝥𝝚𝝞𝝨𝝝𝝚𝝩𝝖𝝞𝝦𝝤𝝨: «βούλεσθε τὸ μέγα τοῦτο τοὐκ Λακεδαίμονος Σπάρτην ὄνομα καλῶμεν αὐτήν;» (Θέλετε να την πούμε Σπάρτη, που είναι ένα όνομα σπουδαίο, λακωνικό;)

𝝚𝝪𝝚𝝠𝝥𝝞𝝙𝝜𝝨: «Ἡράκλεις· σπάρτην γὰρ ἂν θείμην ἐγὼ τἠμῇ πόλει; οὐδ᾽ ἂν χαμεύνῃ πάνυ γε κειρίαν γ᾽ ἔχων» (Τί; Σπάρτη εγώ την πόλη μου να βγάλω; Σα να μου λες για στρώμα να έχω σπάρτα)

🔹 Τελικά ο Πεισθέταιρος δίνει τη λύση...

𝝥𝝚𝝞𝝨: «βούλει Νεφελοκοκκυγίαν;» (Νεφελοκοκκυγία! Θέλετε;)

𝝟𝝤𝝦: «ἰοῦ ἰοῦ· καλόν γ᾽ ἀτεχνῶς ‹σὺ› καὶ μέγ᾽ ηὗρες τοὔνομα» (Πω, πω! Όνομα μεγαλείο κι ωραίο, βρήκες ‹εσύ› αλήθεια)

🔹 Αφού έλυσαν το ονοματολογικό (από τότε μας βασανίζουν τα ονόματα περιοχών) φτιάχνουν την Νεφελοκοκκυγία (κατοικία των κούκων στα σύννεφα, την πόλη δηλαδή των πουλιών) και ζουν ευτυχισμένοι, προκύπτει ένα μεγάλο ζήτημα. Η «Πόλη των Πουλιών» εμποδίζει την τσίκνα από τα σφαχτά των θνητών να φτάνει στα θεϊκά ανάκτορα.

🔹 Κι ενώ η Ίριδα, η αγγελιαφόρος του Δία, δεν καταφέρνει τίποτα (την έδιωξε κακήν, κακώς ο Πεισθέταιρος) εμφανίζεται μυστικά -ο πάντα αντιεξουσιαστής- Προμηθέας για να συμβουλέψει τον Πεισθέταιρο πως θα εκβιάσει, με την τσίκνα, τους θεούς για να τους πάρει την εξουσία... 

𝝥𝝚𝝞𝝨: «ἔα, τουτὶ τί ἦν; τίς ὁ συγκαλυμμός;» (Ωχ! Τι 'ναι τούτο; Προς τι το κουκούλωμα;)

𝝥𝝦𝝤𝝡𝝜𝝝𝝚𝝪𝝨: «οἴμοι τάλας, ὁ Ζεὺς ὅπως μή μ᾽ ὄψεται» (Φευ ο δυστυχής! Μην τυχόν και με δει ο Δίας)

𝝥𝝚𝝞𝝨: «ὦ φίλε Προμηθεῦ» (Φίλτατε Προμηθέα!) 

𝝥𝝦𝝤: «παῦε παῦε, μὴ βόα» (Πάψε, πάψε, μη φωνάζεις)

𝝥𝝚𝝞𝝨: «τί γάρ ἐστι;» (Γιατί, παρακαλώ;)

𝝥𝝦𝝤: «σίγα, μὴ κάλει μου τοὔνομα· ἀπὸ γάρ μ᾽ ὀλεῖς, εἴ μ᾽ ἐνθάδ᾽ ὁ Ζεὺς ὄψεται. ἀλλ᾽ ἵνα φράσω σοι πάντα τἄνω πράγματα» (Σώπα. Μην αναφέρεις το όνομά μου, γιατί έτσι και με δει εδώ ο Δίας, χάθηκα. Για να σου αποκαλύψω όμως τα καθέκαστα για τα συμβαίνοντα εκεί πάνω)

𝝥𝝚𝝞𝝨: «ἰοὺ ἰού· εὖ γ᾽ ἐπενόησας αὐτὸ καὶ προμηθικῶς» (Πω, πω! Δαιμόνια ιδέα και προμηθικοτάτη)

𝝥𝝦𝝤: «ἀπόλωλεν ὁ Ζεύς» (Πάει ο Δίας!)

𝝥𝝚𝝞𝝨: «πηνίκ᾽ ἄττ᾽ ἀπώλετο;» (Από τι ώρα περίπου πάει;)

𝝥𝝦𝝤: «ἐξ οὗπερ ὑμεῖς ᾠκίσατε τὸν ἀέρα. θύει γὰρ οὐδεὶς οὐδὲν ἀνθρώπων ἔτι θεοῖσιν, οὐδὲ κνῖσα μηρίων ἄπο ἀνῆλθεν ὡς ἡμᾶς ἀπ᾽ ἐκείνου τοῦ χρόνου, ἀλλ᾽ ὡσπερεὶ Θεσμοφορίοις νηστεύομεν ἄνευ θυηλῶν» (Από τότε που εσείς κατοικίσατε τον αέρα. Γιατί κανένας άνθρωπος δεν προσφέρει πια θυσία στους θεούς και από εκείνη τη στιγμή δεν ανέβηκε σε εμάς τσίκνα από μεριά. Έτσι, χωρίς θυσίες, νηστεύουμε, λες και είναι Θεσμοφόρια [νηστεία])...

❗️ Τελικά το έργο έχει happy-end, αφού ο Πεισθέταιρος με όπλο την τσίκνα δέχεται να πάρει γυναίκα του την ουράνια θεά Βασιλεία (ο ποιητής υπονοεί την εξουσία) ενώ η τσίκνα από τα γαμήλια σφαχτά ανεβαίνει ανεμπόδιστα ξανά προς τον Όλυμπο...

✅ Αυτά έγραψε, στα 414 π.Χ, ο Αριστοφάνης στην ουτοπική κωμωδία του «𝝤𝝦𝝢𝝞𝝝𝝚𝝨» η οποία όταν την ανέβασε ο Κάρολος 𝝟𝝤𝝪𝝢, το 1959 με το «Θέατρο Τέχνης» (μουσική Μάνος 𝝬𝝖𝝩𝗭𝝞𝝙𝝖𝝟𝝞𝝨, σκηνικά-κοστούμια Γιάννης 𝝩𝝨𝝖𝝦𝝤𝝪𝝬𝝜𝝨, χορογραφίες Ραλλού 𝝡𝝖𝝢𝝤𝝪) στο Ηρώδειο, η παράσταση απαγορεύτηκε, με απόφαση του Υπουργου (τότε) Προεδρίας Κυβερνήσεως Κων/νου Τσάτσου (που την παρακολουθούσε) αφού το συντηρητικό κοινό της εποχής δεν ανέχτηκε την ελευθεριότητα του αριστοφανικού λόγου, με αποδοκιμασίες «Αίσχος», «Ντροπή», «Σταματήστε»

❗️ Πάντως ο μετέπειτα ΠτΔ έμεινε στην ιστορία ως "κότα" 🤭

ΗΜΕΡΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ

"It’s Not Quite True I Had Nothing On: The Radio Was On"

★ Έτσι απάντησε η Marilyn Monroe όταν την ρώτησαν εάν στην αφίσα του φιλμ "Niagara" του 1952 ποζάρισε με αδαμιαία (ΟΚ, ΟΚ... της Εύας) περιβολή 🤭

ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ

𝝟α 𝝞𝝖𝝩𝝦𝝤𝝪: Τώρα εδώ να σας ειπεί μίαν απαγγελίαν: «Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΝΙΚΗΤΗΣ ΚΟΜΙΖΕΙ ΑΓΓΕΛΙΑΝ»

𝝢𝝚𝝤𝝨 (Σηκώνεται χωρίς να χρονοτριβήσει)…

Το χαρίζω στο μπαμπά μου... 

𝝟ος 𝝞𝝖𝝩𝝦𝝤𝝪: Και ένα, και δύο, και τρία, και τέσσερα!

𝝢𝝚𝝤𝝨: «Μιλεί ο Μιλτιάδης στους Έλληνας στρατιώτας 

ο Ξέρξης παραπλεύρως πλησίον προχωρεί 

και τον ακούουν όλοι εις τας γραμμάς τας πρώτας 

και βασιλεύς δεν είναι και στέμμα δεν φορεί. 

Φέρει χαλκούν το κράνος κι' ενδύματα θλιμένα, 

στην δεξιάν την χείραν τον τίμιον σταυρόν 

και επίσης εις την πλάτην φέρει ανηρτημένα 

την γαλανήν σημαίαν και δόρυ στο πλευρόν. 

Σφοδρός αγών αρχίζει και στίφη αφρισμένα 

γκρεμίζουν εκκλησίας, βωμούς,

αλλά σκληρώς οι Έλλην με στήθη τεταμένα 

τον τύραννον διώκει με βέλη τον χτυπά. 

Οι Πέρσαι απωθούνται, νικώνται κατά κράτος 

οι μαχητοί τους δίδουν ατέρμονα πληγήν 

κι' έτσι ελευθερίαν που χαίρομεν εσχάτως 

οφείλομεν πρωτίστως στην πατρικήν μας γήν.

Μόνος στον Ξέρξην μένει της καταισχύνης δρόμος 

τα πλοία του λαμβάνει και φθάνει πανικός. 

Κι' εν μέσω τόσου σάλου εις έλλην ταχυδρόμος 

φέρει την αγγελίαν και πίπτει ηρωικώς. 

Ορκίζομαι να γίνω ωσάν τον Μιλτιάδη 

να πολεμώ τους Πέρσας με ξίφος όπου δει 

να σφάζω τους εχθρούς μου κάθε πρωί και βράδι 

συγχρόνως δε να είμαι και εύτακτον παιδί»

𝝫𝝖𝝪𝝨𝝩𝝖: Ωραία το απήγγειλεν. Υπήρχε φθισικότης. 

εκεί που φεύγει ο εχθρός και πίπτει ο στρατιώτης. 

▶️ Έτσι περιέγραφε αναλυτικά στα 1964, ο ΜΠΟΣΤ στη «ΦΑΥΣΤΑ» του, τόν μπερδεμένο τρόπο διαπαιδαγώγησης από το ελληνικότατο ζεύγος Ιατρού του Νέου τους, που τον πήγαν ίνα ζητήσει το χέρι της κόρης της Φαύστας και του Γιάννη, αλλά εντωμεταξύ ένα ψάρι είχε φάει κάτω στο Κερατσίνι το καημένο, το 𝝦𝝞𝝩𝝨𝝖𝝟𝝞 (άσε μεγάλη ιστορία!) 

❗️ Στη φωτό ένας «Ωραίος ως Έλλην» μια ακριβέστατη απεικόνιση της σημερινής Ελλάδας: Rolex, κομποσκοίνι χονδρό, για χοντρές μάσες όπως τα κοψίδια προβατίνας στη σέσουλα, λαδωμένη γραβάτα και "εις υγείαν των κορόιδων" 🙃

WINSTON CHURCHILL (θάνατος)

Το 1912, ενώ οι συνομήλικοι του ξεφάντωναν στα βρετανικά music hall, συναντάμε τον Τσώρτσιλ στο διεθνές συνέδριο ευγονικής, που πραγματοποιεί η Βρετανική Εταιρεία Ευγονικής στο Λονδίνο.

Θέμα η ανάγκη επιβολής ενός προγράμματος κοινωνικού δαρβινισμού, ώστε οι διανοητικά ασθενέστεροι να μην μολύνουν τα "ανώτερα" στρώματα της κοινωνίας!

Μάλιστα ένα χρόνο νωρίτερα ο Τσώρτσιλ είχε στείλει επιστολή στο Βρετανό πρωθυπουργό στην οποία μεταξύ των άλλων έγραφε πως: "η αναπαραγωγή αυτών των ανθρώπων ελλοχεύει τρομακτικό κίνδυνο για τη φυλή μας"!!!

Αυτό που δεν έλεγε ήταν ότι η αναπαραγωγή των ασθενέστερων μπορεί να ανατραπεί είτε με στείρωση, είτε με εξόντωση ή με συνδυασμό και των δύο προηγούμενων μεθόδων

Ας μην ξεχνάμε πως όλα αυτά συμβαίνουν δυο δεκαετίες πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία...

Αλλά ούτε ο Τσώρτσιλ ούτε ο Χίτλερ προωθούσαν την ευγονική απλώς για την κακή τους τη καρδιά, αλλά ήταν μια απαίτηση του οικονομικού συστήματος. 

Όπως αναφέρει ο καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας και συγγραφέας Γιώργος Μαργαρίτης, η ευγονική ξεκίνησε στη Σουηδία, τη δεκαετία του '30, με βάση την οικονομική κατάσταση των νοσοκομείων, αφού η νοσηλεία μακροκροχρόνια πασχόντων "κοστίζει" υπερβολικά στα συστήματα υγείας (κάτι μου θυμίζει!!!)

Και από αυτή την πρώτη κουβέντα κοινωνίες ολόκληρες τους αφήνουν στη τύχη τους ή παρεμβαίνουν στην εξόντωσή τους...

Σαν σήμερα το 1965 πεθαίνει ο "πατέρας της νίκης", που όλως τυχαίως είχε τις ίδιες απόψεις με τον ηττημένο! (και όχι μόνο σε θέματα ευγονικής)

ΥΨΗΛΑ ΙΔΑΝΙΚΑ, ΕΝΑΣ ΠΙΣΤΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΥΛΤΣΙΝΕΑ

Πρώτη φορά διάβασα την ιστορία του Δον Κιχώτη πιτσιρικάς σε «Κλασικό Εικονογραφημένο» και δεν είχα καταλάβει το μεγαλείο της γραφής του Θερβάντες, άσε που δε μου άρεσε κιόλας 🤭 
Μια φωτεινή μέρα λοιπόν σαν και σήμερα, στις 6 Ιανουαρίου 1605, κυκλοφορεί στην Μαδρίτη ο πρώτος τόμος (ο 2ος το 1615) από εμπνευσμένο βιβλίο του Miguel de Cervantes "El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha" (Ο πολυμήχανος ευγενής Δον Κιχώτης της Μάντσα) ένα από τα ελάχιστα έργα που μπόρεσαν να αλλάξουν την εξέλιξη της μυθοπλασίας, παγκόσμια.
▪︎ Ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα (1547 - 1616) που το 1571 έλαβε μέρος Ναυμαχία του Ναυπάκτου, στο βιβλίο του σταθμό της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έχει για ήρωα του, τόν ονειροπαρμένο ιδαλγό (αριστοκράτης κατώτερης σειράς) Alonso Quixano που ζει κάπου στην La Mancha (περιοχή στην επαρχία του Αλμπαθέτε)
▪︎ Ο ξερακιανός 50χρονος αγρότης περνάει σχεδόν όλη του τη ζωή μελετώντας μυθιστορήματα με ιππότες και ηρωισμούς, πράγμα που του παίρνει τα μυαλά και φαντασιώνεται να επαναφέρει την ιπποσύνη και τις αξίες της, σε μια εποχή που θεωρείται ήδη παλιομοδίτικη.
▪︎ Αυτό-μετονομάζεται σε Don Quijote, φοράει μια παλιά περικεφαλαία και τα υπολείμματα μιας ξεχασμένης πανοπλίας που βρίσκει στην αποθήκη και ξεκινάει πάνω στο κοκαλιάρικο άλογο του "Rocinante" (σημαίνει το εξουθενωμένο γέρικο άλογο) να γίνει ένας περιπλανώμενος ιππότης, που θα αποδίδει δικαιοσύνη, θα ελευθερώνει τους σκλάβους και θα συντρέχει τους φτωχούς. 
▪︎ Στα ταξίδια του -που δεν είναι δα και πολύ μακριά από το χωριό του- τον συνοδεύει ο πιστός «ιπποκόμος» του, ένας φτωχός αγρότης απ' το χωριό, ο Sancho Panza.
▪︎ Επειδή τα κατορθώματα ενός ανδρός δεν έχουν γούστο αν δεν υπάρχει στη ζωή του και μια αρχοντοπούλα να της χαρίζει τα δώρα από τις επιτυχίες του, φτιάχνει τη δική του «αρχόντισσα» στο πρόσωπο της χωριατοπούλας Aldonza Lorenzo, μια εργάτρια σε σφαγείο (φημισμένο το χέρι της στο αλάτισμα των γουρουνιών) και την βαπτίζει Dulcinea del Toboso, η οποία φυσικά δεν γνωρίζει τίποτα για τον έρωτα του 🤫

❗ Τα σκίτσα είναι του Βαγγέλη Παυλίδη, από την εικονογράφηση του βιβλίου «Ζήσε όπως ο Δον Κιχώτης» που έγραψε το 2017, ο Μάνος Κοντολέων, μια ευχάριστη διασκευή του έργου του Θερβάντες!

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΠΙΑ ΕΔΩ!

¡HOY! NO 

TRABAJAMOS

PORQUE VAMOS

A VER A

𝗣𝗘𝗟𝗘

Guadalajara, Mexico, 1970

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ (1919-2005)

Νὰ κριθεῖ κάθε Ἄνοιξη ἀπὸ τὴ χαρά της

ἀπὸ τὸ χρῶμα του τὸ κάθε λουλούδι

ἀπὸ τὸ χάδι του τὸ κάθε χέρι

ἀπ' τ' ἀνατρίχιασμά του τὸ κάθε φιλὶ

Απόσπασμα από το ποίημα «Ἀστεροσκοπεῖο» του Μίλτου Σαχτούρη (συλλογή «Παραλογαίς», 1948). Ο ποιητής του "πάθους και της οργής" γεννήθηκε 29 Ιουλίου του 1919 στην Αθήνα και πέθανε -σαν σήμερα- στις 29 Μαρτίου 2005, εδώ στην Αθήνα!

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

«Ἡ Ἑλλάς περιστιχίζων ὑπό ὀπλαρχιγῶν», Μποστ, 1959

«Από την ώρα που η Ελλάς μας βοηθάει να γίνουμε άνθρωποι με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίνει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους είναι αντιδραστικό. Το ίδιο υλικό! Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με έναν μαύρο είναι καταδικαστέο. Αν αντιθέτως αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε, με τους άλλους, είναι υπέροχο. Λοιπόν η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σε κείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές. Φυσικά από κάπου ξεκινάμε και οι πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δε μένουμε με τις 4 λέξεις που μάθαμε απ' τη μάνα μας... πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε»

► Μάνος Χατζιδάκις, «Τα σχόλια στο Τρίτο» Μάρτιος 1979

ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ

Σε mood εαρινής ισημερίας 🤭

MY LAI MASSACRE

Το πρωί της 16ης Μαρτίου 1968, Αμερικανοί στρατιώτες του 3ου λόχου, που άνηκε στην Μεραρχία "Americal" μπήκαν στο χωριό του Νότιου Βιετνάμ Mỹ Lai και προχώρησαν σε μαζική δολοφονία 500 περίπου αμάχων (γυναίκες, παιδιά, βρέφη και ηλικιωμένοι) ισχυριζόμενοι ότι ήταν "οχυρό Βιετκόνγκ". Το συμβάν, που θεωρήθηκε έγκλημα πολέμου, ξεσήκωσε παγκόσμια αντίδραση, καθώς τα περισσότερα θύματα βρέθηκαν ακρωτηριασμένα και οι γυναίκες βιασμένες. Ο επικεφαλής του λόχου, ανθυπολοχαγός William Calley, ήταν ο μόνος που καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, αλλά εξέτισε μόνο τα τρεισήμισι χρόνια... σε κατ' οίκον περιορισμό!!!

«Όταν συνέβη η σφαγή του Μι Λάϊ, η "οικογένεια Μάνσον" και η πρόγνωση του καιρού, ήταν όλες οι ειδήσεις» γράφει, για το έγκλημα, σ' ένα βιβλίο του ο σκεπτόμενος Αμερικάνος δοκιμιογράφος Scott McLemee, αναλύοντας τον σημαντικό ρόλο των ΜΜΕ στην υπονόμευση των θεσμών και την χαλιναγώγηση του θυμικού των μαζών.

ΔΟΓΜΑ ΤΡΟΥΜΑΝ

Μπαίνοντας στον Κριό... "όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν"