ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ

𝝟α 𝝞𝝖𝝩𝝦𝝤𝝪: Τώρα εδώ να σας ειπεί μίαν απαγγελίαν: «Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΝΙΚΗΤΗΣ ΚΟΜΙΖΕΙ ΑΓΓΕΛΙΑΝ»

𝝢𝝚𝝤𝝨 (Σηκώνεται χωρίς να χρονοτριβήσει)…

Το χαρίζω στο μπαμπά μου... 

𝝟ος 𝝞𝝖𝝩𝝦𝝤𝝪: Και ένα, και δύο, και τρία, και τέσσερα!

𝝢𝝚𝝤𝝨: «Μιλεί ο Μιλτιάδης στους Έλληνας στρατιώτας 

ο Ξέρξης παραπλεύρως πλησίον προχωρεί 

και τον ακούουν όλοι εις τας γραμμάς τας πρώτας 

και βασιλεύς δεν είναι και στέμμα δεν φορεί. 

Φέρει χαλκούν το κράνος κι' ενδύματα θλιμένα, 

στην δεξιάν την χείραν τον τίμιον σταυρόν 

και επίσης εις την πλάτην φέρει ανηρτημένα 

την γαλανήν σημαίαν και δόρυ στο πλευρόν. 

Σφοδρός αγών αρχίζει και στίφη αφρισμένα 

γκρεμίζουν εκκλησίας, βωμούς,

αλλά σκληρώς οι Έλλην με στήθη τεταμένα 

τον τύραννον διώκει με βέλη τον χτυπά. 

Οι Πέρσαι απωθούνται, νικώνται κατά κράτος 

οι μαχητοί τους δίδουν ατέρμονα πληγήν 

κι' έτσι ελευθερίαν που χαίρομεν εσχάτως 

οφείλομεν πρωτίστως στην πατρικήν μας γήν.

Μόνος στον Ξέρξην μένει της καταισχύνης δρόμος 

τα πλοία του λαμβάνει και φθάνει πανικός. 

Κι' εν μέσω τόσου σάλου εις έλλην ταχυδρόμος 

φέρει την αγγελίαν και πίπτει ηρωικώς. 

Ορκίζομαι να γίνω ωσάν τον Μιλτιάδη 

να πολεμώ τους Πέρσας με ξίφος όπου δει 

να σφάζω τους εχθρούς μου κάθε πρωί και βράδι 

συγχρόνως δε να είμαι και εύτακτον παιδί»

𝝫𝝖𝝪𝝨𝝩𝝖: Ωραία το απήγγειλεν. Υπήρχε φθισικότης. 

εκεί που φεύγει ο εχθρός και πίπτει ο στρατιώτης. 

▶️ Έτσι περιέγραφε αναλυτικά στα 1964, ο ΜΠΟΣΤ στη «ΦΑΥΣΤΑ» του, τόν μπερδεμένο τρόπο διαπαιδαγώγησης από το ελληνικότατο ζεύγος Ιατρού του Νέου τους, που τον πήγαν ίνα ζητήσει το χέρι της κόρης της Φαύστας και του Γιάννη, αλλά εντωμεταξύ ένα ψάρι είχε φάει κάτω στο Κερατσίνι το καημένο, το 𝝦𝝞𝝩𝝨𝝖𝝟𝝞 (άσε μεγάλη ιστορία!) 

❗️ Στη φωτό ένας «Ωραίος ως Έλλην» μια ακριβέστατη απεικόνιση της σημερινής Ελλάδας: Rolex, κομποσκοίνι χονδρό, για χοντρές μάσες όπως τα κοψίδια προβατίνας στη σέσουλα, λαδωμένη γραβάτα και "εις υγείαν των κορόιδων" 🙃

Άχθος Αρούρης ή «ἄχθος ἀρούρης»

«Πρότημῶμαι να πολῶμε τάς κουλούρεις... παρά νά ἥμεθα ἄχθος ἀρούροις» απαντάει «῎Ενα διστιχισμένο πεδί» όταν «῎Ενας κονψός κήριος του Ύπουργίου πού τά νομίζη ὅλα δι΄ἔφκολα, κέ μαλόνων τό πεδί» στην ανορθόγραφη (πάντα) στιχομυθία του 𝝡𝝥𝝤𝝨𝝩.

Με την σύντομη φράση «ἄχθος ἀρούρης» χαρακτηρίζεται ο τεμπέλης, ο άχρηστος, αυτός που δεν προφέρει κάτι ωφέλιμο στην κοινωνία και καταλήγει βάρος της γης.
• 𝝖𝝬𝝝𝝤𝝨 είναι το βάρος, φορτίο, εξού και «Σεισάχθεια» η κορυφαία νομοθετική ρύθμιση του Σόλωνα που απέσειε τα βάρη, τα χρέη των Αθηναίων πολιτών, ή αυτός που τα φέρει: ο αχθοφόρος!
• 𝝖𝝦𝝤𝝪𝝦𝝖 (εκ του ρημ. ἀρόω>οργώνω) είναι η καλλιεργήσιμη γη (αρόσιμη) ο αγρός, εξού αρουραίος>το ποντίκι των αγρών.

➡️ Η έκφραση, αυτούσια, κρατάει απ' τον Όμηρο και αναφέρεται στον διάλογο που έχει η Θέτις με τον γιό της Αχιλλέα, τον απόλυτο ήρωα της τρωικής εκστρατείας, που θρηνεί το θάνατο του ακριβαγάπητου Πάτροκλου, ο οποίος έπεσε στη μάχη περιβαλλόμενος τη δική του πανοπλία, ενθαρρύνοντας τον να αφήσει το γινάτι του (οικεία βουλήσει, σε αντίποινα προς τον αλαζόνα Αγαμέμνονα, που του στέρησε την όμορφη Βρισηίδα) να φορέσει την ολοκαίνουργια του πανοπλία που σφυρηλάτησε ο Ήφαιστος και να σπεύσει να πάρει εκδίκηση για τον αγαπημένο του.
❗️ Λέει (Ιλιάδα, Σ, 104) μεταξύ άλλων, ο Αχιλλέας στη μητέρα του: «ἀλλ' ἧμαι παρὰ νηυσὶν ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης» δηλ. «μον' φόρτωμα της γης ανώφελο πλάι στα καράβια οκνεύω» όπως μεταφράζουν οι Κακριδής & Καζαντζάκης.

➡️ Πάντως μπορεί να μην ήταν και τόσο άσχετος εκείνος ο μαθητής που όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει αυτή την σύντομη φράση του Ομήρου, απάντησε: «Δεν έχω διαβάσει ποιήματα του» εννοώντας όμως όχι τον "τυφλό ποιητή", αλλά τον μεταγενέστερο Νίκο Σαραντάκο (παππούς του σημερινού ένθερμου γλωσσαμύντορα της ελληνικής) ο οποίος εκτός του ταλέντου, διέθετε πολλή δόση αυτοσαρκασμού και λεπτής ειρωνείας και ευφυέστατα δανείστηκε για ψευδώνυμο τη φράση του Αχιλλέως, αφού στα νεοελληνικά, όντως, θυμίζει ανδρικό ονοματεπώνυμο 🤗

ΜΠΟΣΤ

«Ἀνάθεμα τά γράματα, χριστέ κὲ πού τά ῆβρε»

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

«Ἡ Ἑλλάς περιστιχίζων ὑπό ὀπλαρχιγῶν», Μποστ, 1959

«Από την ώρα που η Ελλάς μας βοηθάει να γίνουμε άνθρωποι με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίνει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους είναι αντιδραστικό. Το ίδιο υλικό! Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με έναν μαύρο είναι καταδικαστέο. Αν αντιθέτως αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε, με τους άλλους, είναι υπέροχο. Λοιπόν η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σε κείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές. Φυσικά από κάπου ξεκινάμε και οι πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δε μένουμε με τις 4 λέξεις που μάθαμε απ' τη μάνα μας... πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε»

► Μάνος Χατζιδάκις, «Τα σχόλια στο Τρίτο» Μάρτιος 1979

«Ἀνάθεμα τά γράματα, χριστέ κὲ πού τά ῆβρε»

🅰️ Διαχρονικός ο μέγας Μποστ, αν αντιλογήσουμε τας δραχμάς με φράγκα εκ ευρώπης (€)

🅱️ Παρεμπιπτόντως ο πίναξ "ΤΙΜΕ ΑΓΟΡΑΝΟΜΙΑΣ" δεν περιλάμβανε την λιανικήν της μπενζίνας, καθότι πράγματι οι τότε πτωχοί δεν είχαν γιώτα χι 😉

ΡΩΜΑΙΟΣ & ΙΟΥΛΙΕΤΑ

Meanwhile κάπου στη μπλε πόλη Chefchaouen: "Ω, Ρωμαίο, Ρωμαίο, γιατί να είσαι ο Ρωμαίος..."

ΡΩΜΑΙΟΣ

«Ιουλιέτα μου γλυκιά, που όλας τας εσπέρας,

εις το μπαλκόνι κάθεσαι και βλέπεις τους αστέρας.

Κι αναστενάζεις ελαφρώς, κοιτάζων την Σελήνη,

προέβαλλε εις το παράθυρον και σήκω απ' την κλίνη»

ΙΟΥΛΙΕΤΑ

«Αν παύσω να σε αγαπώ, ορκίζομαι 'δω πέρα,

κακιά αρρώστια να με βρει, να πάω από χολέρα.

Να πάθω ηπατίτιδα, να έχω κυτταρίτιδα,

και να γυρίζω με καλσόν, πάσχων από φλεβίτιδα»

Ο διάλογος είναι από το θεατρικό έργο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" που έγραψε (με τον αγαπημένο του δεκαπεντασύλλαβο) το 1995, ο πολυτάλαντος (σκιτσογράφος, γελοιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και ζωγράφος) ο ευφυής ΜΠΟΣΤ (Μέντης Μποσταντζόγλου, 1918-1995). 

Μια εναλλακτική προσέγγιση της σαιξπηρικής τραγωδίας για τον ανεκπλήρωτο νεανικό έρωτα, που ο ανατρεπτικός Μποστ σατιρίζει με τη γνωστή του ανορθόγραφη, ανατρεπτική και καυστική γραφή, τις κοινωνικές διαφορές.