ΓΙΝΕ ΚΑΛΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ...

«Σκηνὴ πᾶς ὁ βίος καὶ παίγνιον· ἢ μάθε παίζειν τὴν σπουδὴν μεταθεὶς, ἢ φέρε τὰς ὀδύνας» γράφει στην "Παλατινή ανθολογία", ο καυστικός κι ενίοτε αθυρόστομος στιχοπλόκος Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς (τέλη 4ου - αρχές 5ου αι. μ.Χ.) 

Δηλ. «Θέατρο είναι όλη η ζωή, μα και παιχνίδι. Ή μάθε να παίζεις κάνοντας στην άκρη τη σοβαρότητα, ή υπέμεινε τα βάσανα»

ΕΙΡΗΝΗ FOREVER

ΜΑΣΚΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

«Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα.

Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό.

Αυτό είναι το πλεονέκτημα το να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις.

Είμαστε πάντα παιδιά, το παρελθόν που ήταν το παιδί αυτό.

Είναι καλύτερα έτσι, έτσι χωρίς μάσκα.

Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου, όπως στης γραμμής το τέλος»

√ Αυτά γράφει ο Φερνάντο Πεσσόα, δίνοντας λυρικά, αλλά με σαφήνεια τον ορισμό της μάσκας.

Η μάσκα του Απόλλωνος (5ου π.Χ. αι.) 

ΡΩΜΑΙΟΣ & ΙΟΥΛΙΕΤΑ

Meanwhile κάπου στη μπλε πόλη Chefchaouen: "Ω, Ρωμαίο, Ρωμαίο, γιατί να είσαι ο Ρωμαίος..."

ΡΩΜΑΙΟΣ

«Ιουλιέτα μου γλυκιά, που όλας τας εσπέρας,

εις το μπαλκόνι κάθεσαι και βλέπεις τους αστέρας.

Κι αναστενάζεις ελαφρώς, κοιτάζων την Σελήνη,

προέβαλλε εις το παράθυρον και σήκω απ' την κλίνη»

ΙΟΥΛΙΕΤΑ

«Αν παύσω να σε αγαπώ, ορκίζομαι 'δω πέρα,

κακιά αρρώστια να με βρει, να πάω από χολέρα.

Να πάθω ηπατίτιδα, να έχω κυτταρίτιδα,

και να γυρίζω με καλσόν, πάσχων από φλεβίτιδα»

Ο διάλογος είναι από το θεατρικό έργο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" που έγραψε (με τον αγαπημένο του δεκαπεντασύλλαβο) το 1995, ο πολυτάλαντος (σκιτσογράφος, γελοιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και ζωγράφος) ο ευφυής ΜΠΟΣΤ (Μέντης Μποσταντζόγλου, 1918-1995). 

Μια εναλλακτική προσέγγιση της σαιξπηρικής τραγωδίας για τον ανεκπλήρωτο νεανικό έρωτα, που ο ανατρεπτικός Μποστ σατιρίζει με τη γνωστή του ανορθόγραφη, ανατρεπτική και καυστική γραφή, τις κοινωνικές διαφορές.