ΜΙΑ "ΔΙΕΘΝΗΣ" ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΟΛΟΥΣ

Ο Ιταλός συνθέτης και μαέστρος Arturo Toscanini (1867-1957) ιδανικός ερμηνευτής των έργων του Giuseppe Verdi‎‎ και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στον χώρο της κλασικής μουσικής, με το σπάνιο ταλέντο να διευθύνει από μνήμης (δίχως παρτιτούρα) ήταν φανατικά αντιφασίστας. 

Το 1931, εγκαταλείπει την φασιστική Ιταλία, εγκαθίσταται στις ΗΠΑ, γίνεται Διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης (επί 10 χρόνια) και της NBC Symphony Orchestra (1937–1954)

Για να γιορτάσει την εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία (Ιούλιος του '43) αποφάσισε να ηχογραφήσει το έργο του Βέρντι Inno delle Νazione (Hymn of the Nations) 

Έτσι τον Δεκέμβριο '43, το κινηματογραφεί στο Studio 8H της NBC, σε σκηνοθεσία του Αυστρό-Ούγγρου Alexander Hammid με τίτλο Arturo Toscanini: Hymn of the Nations που ήταν υποψήφιο για Oscar Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους το 1944. 

══════════════════════════════

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ VERDI: Το Inno delle nazioni, μια πατριωτική καντάτα για τενόρο σόλο, χορωδία και ορχήστρα, την έγραψε κατόπιν παραγγελίας της οργανωτικής επιτροπής της London International Exhibition 1862, σε στίχους του 20χρονου τότε, λιμπρετίστα Arrigo Boito. 

Ο Giuseppe Verdi σκέφτηκε έξυπνα: Για να αντιπροσωπεύσει τα έθνη, χρησιμοποίησε κυριολεκτικά τους εθνικούς τους ύμνους μέσα στην μουσική του: Τον αγγλικό God Save the Queen, τη γαλλική εμβληματική (γράφτηκε στα 1792!) Μασσαλιώτιδα (La Marseillaise) και τον πιο λυρικό, τον πιο χαρούμενο εθνικό ύμνο του κόσμου, το ιταλικό τραγούδι Il canto degli Italiani / Fratelli d'Italia. 

Το έργο απορρίφθηκε αρχικά από τους διοργανωτές της έκθεσης. Ο Verdi διαμαρτυρήθηκε με επιστολή στους Times του Λονδίνου. 

Τελικά έκανε πρεμιέρα στις 24 Μαΐου 1862 όχι στην έκθεση, αλλά στο Her Majesty's Theatre

══════════════════════════════

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ TOSCANINI

Αλλά ο Toscanini παρεμβαίνει -μοναδικά- στο αρχικό έργο του Verdi. Για να τιμήσει ΟΛΟΥΣ τους μεγάλους Συμμάχους, νικητές του WWII, θα προσθέσει και τους άλλους δύο. 

Γράφει λοιπόν μια γέφυρα (bridge passage) και προσθέτει: Την αμερικάνικη Αστερόεσσα (The Star-Spangled Banner) και το διεθνιστικό τραγούδι τη Διεθνή (The Internationale) που τότε (1922-1944) ήταν ο εθνικός ύμνος της ΕΣΣΔ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΜ

Στις αρχές του '50, στο απόγειο του Ψυχρού Πόλεμου (McCarthyism και ο Red Scare) Αμερικανοί λογοκριτές αφαίρεσαν το κομμάτι με την The Internationale από τις επανεκδόσεις της ταινίας και για χρόνια το κομμάτι θεωρούνταν χαμένο. 

Όμως τη δεκαετία του 1980 βρέθηκε μια κόπια ολόκληρης της ταινίας μικρού μήκους στην... Αλάσκα! 

Ήταν μια από τις κόπιες που η εταιρία διανομής είχε στείλει στις βιβλιοθήκες απομακρυσμένων βάσεων και έτσι είχε γλιτώσει από τη λογοκρισία.

Το 1988, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου που η κόπια είχε περιέλθει στην κατοχή της αποκατέστησε την ταινία, προσθέτοντας το κομμένο κομμάτι με την Internationale. 

ΜΕΡΙΚΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ... 

★ Το setup της συναυλίας είναι μοναδικό: Ο Arturo Toscanini τότε, είναι σε ηλικία 76 χρονών διευθύνει την NBC Symphony Orchestra, με συμμετοχή της κορυφαίας χορωδίας Westminster Choir και τον διάσημο τότε οπερετικό τενόρο, Αμερικάνο Jan Peerce (1904-1984)

★ Το μεγαλύτερο μέρος -σε αυτή την έκδοση που κυκλοφορεί στο You Tube- είναι από την κόπια 35mm της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (LOC)

★ Το κομμάτι με την Internationale που είχαν κόψει είναι από την κόπια 16mm, που βρέθηκε στην Αλάσκα.

★ Έχει και το αυθεντικό πλάνο με την ορχήστρα να σηκώνεται όρθια στην αρχή του Star Spangled Banner, που στις μεταγενέστερες εκδόσεις το είχαν αντικαταστήσει με κοντινά του Toscanini.

★ Η μουσική που ακούγεται δεν είναι ο ήχος του φιλμ, αλλά η master ηχογράφηση της NBC Symphony. Το φιλμ γυρίστηκε σε playback και συγχρονίστηκε.

★ Στο 13:26 που μπαίνει η Internationale αυτό είναι το σημείο που είχε λογοκριθεί για 40+ χρόνια στις ΗΠΑ.