ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Υπόθεση εργασίας: Αν εισβάλει ξαφνικά στο σπίτι μας ένα τυχαίο άτομο, μ' ένα δοκιμαστικό σωλήνα στο χέρι που βγάζει ατμούς και μπουρμπουλήθρες και μας φωνάξει αυστηρά: «Πιες γρήγορα αυτό»... στη καλύτερη περίπτωση θα καλέσουμε την αστυνομία.

Αν όμως το άτομο αυτό φοράει λευκή ιατρική στολή, τότε η αντίδραση μας θα ήταν διαφορετική. Θα αποδεχόμασταν τη διαταγή του, θα κατεβάζαμε "άσπρο πάτο" το μυστηριώδες σκεύασμα και μάλιστα θα τον ευχαριστούσαμε που μας... έσωσε, δρώντας το φαινόμενο της αυθυποβολής (Placebo).
Ο κόσμος εμπιστεύεται τους επιστήμονες, οι οποίοι (θεωρητικά) με την νοημοσύνη τους, την επιστημονική περιέργεια, έρευνα, σκέψη και κατάρτιση τους, αντιπροσωπεύουν το καλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας, αλλά τίποτα δεν τους νομιμοποιεί να κάνουν πράγματα που θα προδίνουν αυτή την εμπιστοσύνη των απλών ανθρώπων.

Όμως πόσες φορές δεν έχουν καταγραφεί (λέμε τώρα σε παρατατικό χρόνο) στην σύγχρονη ιστορία του ανθρώπινου είδους, "επιστήμονες" να καταχρώνται αυτής της εμπιστοσύνης και να προχωρούν σε "επιστημονικές" ενέργειες που δεν μπορεί να διανοηθεί ο ανθρώπινος νους!

Φυσικά winners ανακηρύσσονται οι Nazis, αλλά και οι υπόλοιπες επιστημονικές κοινότητες από ολοκληρωτικές διακυβερνήσεις μέχρι -τάχα μ', τάχα μ'- φιλελεύθερων κοινωνιών δεν πάνε πίσω και τους ακολουθούν βραχεία κεφαλή.

Αυτή η χρησιμοποίηση και χειραγώγηση της Επιστήμης από την Πολιτική, αποδίδεται παγκοσμίως με τον όρο "Λυσενκοϊσμός", από τον Σοβιετικό επιστήμονα Trofim Denisovich Lysenko (υπάρχει σχετική αναφορά)
Τέσσερις (μόνο) αναφορές στις χειρότερες, διαχρονικά, "επιστημονικές παρεμβάσεις" με πολύ άσχημα αποτελέσματα εις βάρος ανύποπτων και κυρίως άμαχων ανθρώπων, αν και η λίστα αυτή θα μπορούσε να είναι ατελείωτη και πρόσφατη!!!

Γι' αυτό, οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις που μας έρχονται στο μυαλό, δεν είναι καθόλου συμπτωματική και έχει άμεση σχέση με την πραγματικότητα (που ζούμε).

Είμαι επισκέπτης...

Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά,

κι έπειτα δεν μου ανήκει.

Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι»

Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία...

Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε...

Ότι δεν έχω καν όνομα

Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο,

δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

ξεχάστε με στη θάλασσα.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, 

αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.

Ανέκδοτο ποίημα, που γράφτηκε το 1982 από τον σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Αυτοσχεδιασμός όταν χάνεις τον μίτο...

Ο Ubiratan Nazareno Borges Porto (1950, Belém do Pará, Brasil) είναι ο φημισμένος (και συνειδητοποιημένος) βραζιλιάνος γελοιογράφος-σκιτσογράφος "Biratan Porto". 

Σπούδασε διαφήμιση στο Universidade Federal do Pará, έχει εκδώσει 8 βιβλία με έργα του, ενώ έχει κερδίσει πολλά εθνικά και διεθνή βραβεία για το 35χρονο γραφικό χιούμορ του. Τον ελεύθερο χρόνο του παίζει μαντολίνο!

ΦΟΒΟΣ

• Φοβάμαι, είπε ο λαγός...
• Τι φοβάσαι, ρώτησε η αρκούδα!
• Δεν ξέρω, απάντησε, απλά έτσι είμαι
• Εεε, τότε θα καθίσω μαζί σου, μέχρι να μη φοβάσαι, του είπε η αρκούδα, θα το αντιμετωπίσουμε μαζί!

BROTHER DEGE

Ο Dege Legg, μουσικός και συγγραφέας που κάνει καριέρα ως "Brother Dege" (προφέρεται deej) γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νότο (Lafayette & New Orleans, Louisiana) έχει Cajun (έτσι ονόμασαν οι Άγγλοι, τους Γάλλους εποικιστές των νότιων Πολιτειών) και Ιρλανδική καταγωγή, είναι ένας που μεταφέρει στον 21ο αιώνα τα καλύτερα διατηρημένα μυστικά του βαθέως νότου.

Παίζει την κιθάρα του με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο του κορυφαίου μπλουζίστα του Δέλτα Son House, ενώ σαν συγγραφέας μοιάζει να είναι συνεχιστής του σημαντικού λογοτέχνη του αμερικάνικου Νότου, William Faulkner.

Ο Brother Dege, για το κομμάτι του "Too Old to Die Young" που ακούστηκε στο φιλμ "Django Unchained" του Quentin Tarantino, ήταν υποψήφιος στα Grammy Awards 2013.

Εδώ, στις 6 Μαρτίου 2020 παίζει live στον ραδιοφωνικό σταθμό "WWOZ New Orleans 90.7 FM" παρέα με την Dobro* κιθάρα και την λούπα του, δυο κομμάτια από το τελευταίο του LP "Farmer's Almanac" (2018)

* Οι πρώτες ακουστικές αλουμινένιες κιθάρες "Dobro" (σλαβικά добро σημαίνει καλό) φτιάχτηκαν το 1928, στο εργοστάσιο "Dobro Manufacturing Company" των Σλοβάκων μεταναστών αδελφών Dopyera, σε συνεργασία με τον Αμερικάνο μουσικό και οργανοποιό George Beauchamp.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Αλληλεγγύη στους σύμβιους... τώρα 

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ...

Ο ΓΑΔΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΔΟΣ

Το τελευταίο καιρό παράγεται τόσο μεγάλη βρώμα, που δεν την αντέχουν ούτε οι εθισμένοι 😶

Το σκίτσο με τον γάδο (μπακαλιάρος) στον κάδο είναι του Βαγγέλη Παυλίδη (1944-2018) που συνοδεύεται από ένα δικό του λίμερικ.

Ενός τύπου που ζούσε σ' έναν κάδο

Του πέταξαν μια μέρα έναν σάπιο γάδο

Ήταν μεγάλη η βρόμα

Κι αυτός χώθηκε στο χώμα

να γλυτώσει από τον σάπιο γάδο

"Limerick" είναι ένα είδος σύντομης, χιουμοριστικής ποίησης μίας στροφής πέντε στίχων, με ομοιοκαταληξία aabba που ξεκίνησαν να "απαγγέλλονται" πειραχτικά (με απάντηση φυσικά) γύρω στα 1850, στις παμπ της ομώνυμης ιρλανδικής πόλης (κάτι σαν τις κρητικές μαντινάδες)

ΡΩΜΑΙΟΣ & ΙΟΥΛΙΕΤΑ

Meanwhile κάπου στη μπλε πόλη Chefchaouen: "Ω, Ρωμαίο, Ρωμαίο, γιατί να είσαι ο Ρωμαίος..."

ΡΩΜΑΙΟΣ

«Ιουλιέτα μου γλυκιά, που όλας τας εσπέρας,

εις το μπαλκόνι κάθεσαι και βλέπεις τους αστέρας.

Κι αναστενάζεις ελαφρώς, κοιτάζων την Σελήνη,

προέβαλλε εις το παράθυρον και σήκω απ' την κλίνη»

ΙΟΥΛΙΕΤΑ

«Αν παύσω να σε αγαπώ, ορκίζομαι 'δω πέρα,

κακιά αρρώστια να με βρει, να πάω από χολέρα.

Να πάθω ηπατίτιδα, να έχω κυτταρίτιδα,

και να γυρίζω με καλσόν, πάσχων από φλεβίτιδα»

Ο διάλογος είναι από το θεατρικό έργο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" που έγραψε (με τον αγαπημένο του δεκαπεντασύλλαβο) το 1995, ο πολυτάλαντος (σκιτσογράφος, γελοιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και ζωγράφος) ο ευφυής ΜΠΟΣΤ (Μέντης Μποσταντζόγλου, 1918-1995). 

Μια εναλλακτική προσέγγιση της σαιξπηρικής τραγωδίας για τον ανεκπλήρωτο νεανικό έρωτα, που ο ανατρεπτικός Μποστ σατιρίζει με τη γνωστή του ανορθόγραφη, ανατρεπτική και καυστική γραφή, τις κοινωνικές διαφορές.

ΚΡΑΤΑ ΚΑΛΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

Αν σας έλεγε κάποιος ότι για να μεταβείτε από ένα μέρος της χώρας σας σ΄ ένα άλλο, πρέπει να επιδείξετε το διαβατήριο σας 6 φορές, πως θα τον χαρακτηρίζατε!

Κι όμως αυτό συμβαίνει στη νοτιοανατολική Αραβική χερσόνησο, μεταξύ των πλουσίων κρατών, των νεότευκτων Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ιδρύθηκαν το 1971) και του παλαιότερου Σουλτανάτου του Ομάν.

Με την καινούργια χάραξη των συνόρων, τα Η.Α.Ε. διαίρεσαν την επικράτεια του Σουλτανάτου για να 'χουν πρόσβαση, για γεωπολιτικούς και οικονομικούς λόγους (θυμόμαστε στο πόλεμο του Κόλπου που έκλεισαν τα Στενά του Ορμούζ!!!) και στα εξωτερικά του πορθμού του Ομάν.

Αποτέλεσμα αυτής της διαίρεσης, ήταν να δημιουργηθεί ένα εξκλάβιο (αποσπασμένο έδαφος) του Ομάν, το Musandam Governorate (Κυβερνείο Μουσαντάμ) στα βόρεια και στα μεγάλης στρατηγικής σημασίας, Στενά του Ορμούζ.

Αν και τα σύνορα στη περιοχή είναι μια νέα "εφεύρεση" το χωριό Madha (Μάντχα) με 3.000 περίπου κάτοικους, που βρέθηκε ξαφνικά στο έδαφος των νέων Η.Α.Ε. είχε αποφασίσει από την δεκαετία του 1930 να ανήκει στην δικαιοδοσία του εκάστοτε Σουλτάνου του Ομάν. 

Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα ενκλάβιο (περίκλειστο έδαφος) του Ομάν από το έδαφος των Η.Α.Ε.

Αλλά οι παραξενιά δεν σταματάει εδώ!!!

Στο κέντρο του ενκλάβιου Madha, υπάρχει ένα ακόμα ενκλάβιο, αυτή τη φορά όμως αντίστροφα, δηλ. έδαφος των Η.Α.Ε. περικλείεται από έδαφος του Ομάν, το χωριό Nahwa που έχει μόλις 40 κτίσματα.

Έτσι εάν κάποιος κάτοικος του νότιου τμήματος του Ομάν, θελήσει να μεταβεί στην Χερσόνησο Musandam, ή αντίστροφα, θα πρέπει να διαβεί 6 φόρες από σημεία ελέγχου και να επιδείξει ισάριθμες φορές τα ταξιδιωτικά του έγγραφα!!!